De eerste kleuropnamen maakte ik in 1955 op Agfacolor Ultra negatieffilm (17/10 Din = 40 ASA). Sindsdien ben ik geboeid door de kleurenfotografie. Rond 1960 maakte ik mijn eerste kleurvergrotingen zelf op Gevacolor papier. Na verloop van tijd raakte ik er steeds meer van overtuigd dat ik de beste resultaten kon bereiken door, zoals bij de zwart-wit fotografie, zelf te vergroten. Er zijn maar weinig fotografen die dat doen.

In een essay in het Amerikaanse tijdschrift Colour Photography (1975) schreef Max Kozloff: ... "Ieder ervaren vakman met ambities werkt zijn of haar eigen werk zelf af: omkleuren, filteren, toonwaardes veranderen, afdrukken, etc.
Het doel was optimale persoonlijke controle, die waarschijnlijk bereikt werd in de scheermes-scherpe hoeken en klinisch nauwkeurige gradaties bij Ansel Adams.
Een visueel kunstwerk door de fotograaf tot in het kleinste detail beheerst en gesmeed tot de grootste sterkte: dat was een onmogelijk ideaal als je het werk uit handen moest geven aan de technici van het kleurenlab.
En dan had je nog de onzekerheid over de kleurechtheid die mensen niet geruster maakte, zeker omdat men meende het recht op absolute houdbaarheid te hebben..."

De industriële afwerking maakt de persoonlijke controle van de fotograaf over het resultaat bijna onmogelijk. Het feit dat dit probleem ook door anderen werd gezien, heeft mij ervan overtuigd dat ik door moest gaan met het zelf afwerken.

Net zo als voor de schilder het kleur pigment, de verdunning, de 'huid' van het schilderij, het linnen belangrijk zijn - zijn voor mij de eigenschappen van de film en het kleurpapier en het beheersen daarvan, doorslaggevend voor het resultaat.

De hier vertoonde prenten zijn in ongeveer 20 jaar tijd ontstaan. Het materiaal: Agfacolor papier, Ilfocolor- en Kodak Ektacolor papier.

Hans-Joachim Schröter.